Vietnamese Landscape

เซินไม่คือจิตรกรรมรักษ์แบบเวียดนาม และเริ่มต้นในฐานะงานช่างสำหรับเครื่องเรือนและหิ้งบูชา: ยางจากต้นรัก ก่อขึ้นเป็นชั้นจำนวนมากบนแผ่นไม้ ฝังเปลือกไข่ แผ่นทองและแผ่นเงาลงไป แล้วขัดและปัดกลับจนชั้นที่ถูกกลบโผล่ขึ้นมาบนผิว

ในทศวรรษ 1930 กลุ่มจิตรกรที่ École des Beaux-Arts de l'Indochine ในฮานอยเริ่มผลักดันมันสู่ศิลปะบริสุทธิ์ และฮหว่าง ติ๊ก จู่ เป็นหนึ่งในผู้ที่ทำให้สำเร็จ ปัญหาที่พวกเขาแก้นั้นเฉพาะเจาะจง: รักษ์ทึบแสง ช้า และทำงานย้อนกลับ — ศิลปินก่อขึ้นแล้วจึงขัดออกเพื่อค้นหาภาพ ซึ่งใกล้เคียงงานพิมพ์มากกว่าการเขียนสีเปียกทับเปียก

ภูมิทัศน์ชิ้นนี้ลงปี 1955 บนแผ่นไม้ ชุดสีเป็นชุดสีตามประเพณี และส่วนใหญ่เลี่ยงไม่ได้เพราะเคมีของวัสดุ — น้ำตาลเข้มและดำของยางรัก แดงชาด แผ่นทองและแผ่นเงิน — แต่องค์ประกอบเป็นภาพขาตั้งสมัยใหม่ มิใช่แผงประดับ

ปีที่ระบุควรหยุดคิดสักครู่ ในปี 1955 เวียดนามเพิ่งผ่านเดียนเบียนฟูและข้อตกลงเจนีวา และประเทศถูกแบ่งที่เส้นขนานที่สิบเจ็ดเมื่อปีก่อนหน้า ภูมิทัศน์ที่เขียนขึ้นในห้วงเวลานั้น ในสื่อที่กำลังถูกผลักดันอย่างมีสำนึกให้ขึ้นสู่สถานะศิลปะแห่งชาติ ย่อมมิใช่วัตถุที่เป็นกลาง

ผลงานอยู่ในคอลเลกชันส่วนบุคคล