Avalokiteśvara with Worshipping Bodhisattvas

ตุนหวงตั้งอยู่ตรงคอคอดของเส้นทางสายไหม เป็นเมืองมีน้ำแห่งสุดท้ายก่อนถึงทะเลทราย และแห่งแรกเมื่อพ้นออกมา พ่อค้า พระ และทูตเดินทางผ่านทั้งสองทิศทางนานนับพันปี และหลายคนในนั้นออกทุนสร้างถ้ำ

ผลลัพธ์คือหมู่ถ้ำม่อเกา: ถ้ำประดับหลายร้อยแห่งที่เจาะเข้าไปในหน้าผา เขียนภาพต่อเนื่องตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่สี่จนถึงที่สิบสี่ รูปนี้อยู่บนผนังด้านใต้ของถ้ำ 57 จากยุคถังตอนต้น — ช่วงเวลาที่ใบหน้าในภาพได้รับการยกย่องมากจนถ้ำได้ชื่อเล่นตามนั้น

พระโพธิสัตว์องค์นี้คืออวโลกิเตศวร ผู้สดับเสียงร้องของโลก และภาพนี้แสดงให้เห็นชัดว่าเหตุใดฝีมือยุคถังจึงกลายเป็นมาตรฐาน เส้นไม่เร่งร้อน เครื่องประดับถูกบรรยายด้วยรายละเอียดสีทองอันละเอียดโดยไม่ทำให้องค์ประธานกลายเป็นเพียงหุ่นแขวน พระพักตร์เอียงลงเล็กน้อยเข้าสู่ภายใน สงบอยู่กับตน มิใช่แสดงออก

ไม่มีการระบุชื่อช่างเขียน จิตรกรรมม่อเกาทำโดยสำนักช่าง สืบต่อกันหลายรุ่น เพื่อผู้อุปถัมภ์ซึ่งบางครั้งมีการบันทึกชื่อไว้ ในขณะที่ชื่อศิลปินไม่ถูกบันทึก — ลำดับชั้นของการให้เครดิตที่ควรสังเกต เพราะผู้อุปถัมภ์เป็นผู้ซื้อผนัง ส่วนสำนักช่างเป็นผู้สร้างงาน

ถ้ำเหล่านี้ถูกปิดผนึก ถูกลืม และเปิดขึ้นอีกครั้งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ ซึ่งเป็นจังหวะที่ของจำนวนมากออกจากจีนไปในสัมภาระของคณะสำรวจต่างชาติ สิ่งที่ยังอยู่บนผนังถ้ำ 57 นั้นอยู่ตรงนั้นมาโดยไม่ขยับ ราวหนึ่งพันสามร้อยปี