Avalokiteśvara with Worshipping Bodhisattvas

Nasa lalamunan ng Silk Road ang Dunhuang, huling bayang may tubig bago ang disyerto at unang bayan pagkalabas nito. Dumaan doon ang mga mangangalakal, monghe at sugo sa magkabilang direksyon nang sanlibong taon, at marami sa kanila ang nagbayad para sa isang yungib.

Ang bunga ay ang Mogao: ilang daang pinalamutiang yungib na inukit sa isang bangin, tuloy-tuloy na pininturahan mula ikaapat hanggang ikalabing-apat na siglo. Nasa timog na pader ng Yungib 57 ang anyong ito, mula sa maagang Tang — panahong labis na hinangaan dahil sa mga mukha nito kaya ipinangalan doon ang yungib.

Ang bodhisattva ay si Avalokiteśvara, na dumirinig sa mga daing ng mundo, at ipinapakita ng pintang ito kung bakit naging panukat ang pagkakayari ng Tang. Hindi nagmamadali ang guhit. Inilalarawan ang alahas sa pinong ginintuang detalye nang hindi nagiging manikin ng alahas ang anyo. Bahagyang nakayuko papasok ang mukha, lubos sa sarili at hindi nagtatanghal.

Walang pintor na pinangalanan. Ginawa ang mga mural ng Mogao ng mga taller, sa loob ng ilang salinlahi, para sa mga donor na kung minsa'y naitatala ang pangalan samantalang hindi ang sa mga artista — isang hanay ng pagkilala na dapat pansinin, dahil ang donor ang bumili ng pader at ang taller ang gumawa ng sining.

Isinara ang mga yungib, nakalimutan, at muling binuksan sa pasimula ng ikadalawampung siglo, at sa puntong iyon marami ang umalis sa Tsina sa bagahe ng mga dayuhang ekspedisyon. Ang natitira sa pader ng Yungib 57 ay naroon, hindi gumagalaw, nang mga sanlibo't tatlong daang taon.